Omgeven door statige lindebomen voelt de Wolfskapel zich, als oudste gebouwtje van Oostmalle – ze bestond reeds in 1505 – nog steeds goed in het omringende mooie natuurkader. De kapel wordt soms ook Onze-Lieve-Vrouwekapel van de Hooiberg of het “kapelleke van de Akker” genoemd.
Het gebouwtje heeft heel wat geweldplegingen moeten doorstaan. Zo vermeldt de gedenksteen in de zuidelijke muur dat Pastoor Sophie de kapel in 1627 heeft laten opknappen. De volgende herstellingswerken gebeurden in 1721 onder leiding van pastoor De Wilde, met steun van de Norbertijnen van Averbode. Ook Burggraaf B. du Bus de Gisignies liet het gebedsoord opknappen. Een wit marmeren plaatje dat binnen boven de deur hangt, getuigt ervan dat de Frans' zusters samen met de Oostmalse bevolking nogmaals het kapelletje restaureerden in1927. In 1982 kocht de gemeente het bidoord en restaureerde het in 1983. Tot slot onderging de kapel in 1994 nogmaals een volledige restauratie.
In de kapel hangt een naïef schilderijtje waarop een wolf achter een schaap aanzit. Waarschijnlijk biedt dit schilderij de verklaring van de naam “Wolfskapel”. Tot diep in de 18
de eeuw leefden er wolven in onze contreien. In 1763 was er nog een echte wolvenplaag en betaalde men 31 stuivers voor het doden van 16 wolven rond het dorp.
De volkslegende verhaalt: “Een schaap aan een paaltje getuierd stond te grazen toen het opgeschrikt werd door een wolf. Vol angst rukte het dier zich met touw en paal los en vluchtte ijlings in de kapel, achternagesneld door de wolf. Het belaagde schaap ontsnapte echter uit het gebouwtje en snokte met de paal het korfboogdeurtje dicht, zodat de wolf gevangen zat.” Het schaap, als symbool van het goede, heeft de overwinning behaald op het kwade, voorgesteld door de wolf.
In de nis van het altaar valt het achttiende eeuws houten Onze-Lieve-Vrouwebeeld op. Op enkele houten bankjes kunnen de gelovigen plaats nemen om zich in stilte tot God te richten.
Deze wandeling loopt langs de Wolfskapel.